„Są bowiem rzeczy, których nawet sobie nie jestem w stanie wybaczyć.” — westchnęła, zamykając notes.

00. Prolog

„Przyszedł ten dzień, zabrakło jej życiowych rozmów przy herbacie. Brakło filozoficznych głupot w półmroku, przykrytych cienką, nieowleczoną kołdrą i opartych o ciepły, męski tors przemyśleń. Teraz widuje go z nią. Tamte miejsca, do których mieli wstęp tylko ci dwoje, wdarła się bez zaproszenia. A co się robi, kiedy ukochany spotyka się z inną?”

podkład 

Późnojesienny wieczór znów wepchnął mnie w lekką depresję, dopadającą chyba każdego samotnika w te chłodne dni, kiedy miasto zamiast tętnić życiem, leniwie mruga do mieszkańców, których na ulicach były znikome liczby. Całkowicie znużona rozchyliłam zaspane powieki i zrzucając swój dziennik w pustą przestrzeń między łóżkiem, a błękitną ścianą, ruszyłam się z miejsca. Przygotowywałam się do myśli, że za parę tygodni zamiast niezachęcającej pustki dzielącej mój tapczan od ściany, będzie stała przepiękna komoda, w której ukryję wszystkie prywatne drobiazgi tak, by nikt nie miał nich dostępu, prócz mnie. 

Szczelnie opatulona wełnianym szalikiem, szłam wzdłuż popękanego chodnika. Mogłabym policzyć te dziury, ale ich liczba na pewno byłaby większa, niż wszystkich gwiazd na niebie, które powolutku odkrywały się w całkowitym mroku. Nie znałam kierunku ani celu mojego spaceru, właściwie dałam się ponieść nogom. Nienawidziłam takich wieczorów, jak ten. Niedzielny leń zawładną mną na tyle, że nie wychyliłam nosa zza drzwi w strachu, że gdy tylko uchylę okno, dmuchnie we mnie ogromna fala chłodu, który zwiastował srogą zimę. A zima kojarzyła mi się tylko z jednym... 

Nim spostrzegłam, byłam już przed parkiem, który przywoływał we mnie tyle wspomnień. Tych miłych, ale także tych złych, o których każdy na moim miejscu wolałby zapomnieć. Ścisnęłam mocno wystające z kurtki rękawy bluzy i westchnąwszy ciężko, przekroczyłam progi parku. Niska temperatura nie przestawała o sobie przypominać. Szorując butami o kamienną posadzkę, dotarłam do ławki, która pozwalała mi ujrzeć cały park z każdej strony. Odchyliłam głowę do tyłu, biorąc kilka głębokich oddechów. Przez pierwszy okres nie wiedziałam, co wywołało u mnie to przygnębienie, ale miałam silne przeczucia, że już za chwilę, za moment, poznam sprawcę – a raczej parę sprawców – tego uciążliwego poczucia, że coś straciłam.

- AUUU…! – wydarłam się, kiedy ktoś wbiegł na moją ławkę od tyłu i uderzył o nią z całej siły plecami. Od razu poderwałam się z miejsca, a moim oczom ukazał się…

- Nick, uważaj jak pchasz! – piskliwy głos dotarł do moich uszu, nim jeszcze wszystko zdołałam ogarnąć w głowie.

- Sama uważaj, wariatko – znajoma sylwetka objęła mojego napastnika, chociaż ściślej mówiąc, napastniczkę, a ta zarechotała wesoło.

Odchrząknęłam zniecierpliwiona czekając, aż w końcu para matołów zobaczy, że nie są sami i przestaną miziać się na oczach przygnębionych ludzi.

- Selena? – odparł w końcu. Od razu odskoczył od dziewczyny i omijając ławkę, która nas dzieliła, podszedł bliżej mnie.

- Daruj sobie – mruknęłam i odeszłam, zostawiając go osłupionego, a ją całkowicie zdezorientowaną.

 

 ☘

Nienawidzę początków. W ogóle nienawidzę wszystkiego, zwłaszcza siebie, że znów coś zaczynam, a pewnie nie skończę. Póki co, chciałabym Was prosić o szczerą opinię na temat tego powyżej (za co strasznie przepraszam, prologi to nie moja specjalność. A to śmieszne, bo przecież na tym zazwyczaj zaczynają i kończą się moje „super” pomysły ;o), nie pisałam od początku lipca. Grubo ponad miesiąc, czyli. Postanowiłam skończyć moją karierę pisarską (haha, przeceniam się) po tej historii.

Tymczasem polecam obejrzenie pierwszego zwiastuna tej powieści, który znajduję się pod tym linkiem. 

I PRZEPRASZAM ZA PODKŁAD, W DOBIERANIU ICH POD TEKST JESTEM PRAWDZIWYM WRAKIEM :D